Contemporary · historical fiction · review

Review:All the light we cannot see by Anthony Doerr.

All the light we cannot see

by Anthony Doerr

22041082

Open your eyes and see what you can with them before they close forever.

 Η MarieLaure τυφλωθηκε στην ηλικια των εξι ετων,ο πατερας της δημιουργει μια μικρογραφία της γειτονιάς τους στο Παρισι για να μπορεσει να απομνημονευσει με την αφή τους δρομους και να μαθει να ειναι αυτονομηταν οι Ναζι εισβαλλουν στο Παρισι, πατερας και κορη δραπετευουν απο την πολη με ενα μυστικο. Ο Werner ειναι ορφανος και ζει μαζι με την αδερφη του σε ενα ορφανοτροφειο,σε μια γερμανικη κωμοπολη γεματη ορυχεια.Το μελλον του ειναι σχεδιασμενο πριν καν γεννηθει.Στα δεκαπεντε του θα παει να δουλεψει στο ιδιο ορυχειο που σκοτωσε τον πατερα του αλλα ο Werner ειναι πανεξυπνος και η αγαπη του για το ρευμα και τα ραδιοφωνα θα τον οδηγησουν στην στρατιωτικη ακαδημια νεων του Hitler.

“Don’t you want to be alive before you die?”

Αυτο το βιβλιο το εβλεπα παντου για πολυ,πολυ καιρο.Αποφασισα να το κατεβασω στο Kindle αλλα επειδη ηταν αρκετα μεγαλο,ημουν σιγουρη οτι θα με κουραζε,για αυτο και το αγορασα σε paperback μορφη.

“It’s embarrassingly plain how inadequate language is.”

Το βιβλιο χωριζετε σε δυο χρονικες περιοδους.Ξεκιναει απο το 1934 και προχωραει μεχρι να φτασει την δευτερη χρονικη περιοδο που διαδραματιζεται στο 1944.Οι κυριοι χαρακτηρες ειναι δυο:η Marie-Laure,η τυφλη γαλλιδα κορη του κλειδοκρατορα του Μουσειου Φυσικης Ιστοριας και ο Werner ο γερμανος στρατιωτης που εξειδικεύεται στα ραδιοφωνα αλλα εχει και αλλους χαρακτηρες,λιγοτερο “σημαντικους”.Ο θειος του πατερα της Marie,ενας Ναζι στρατιωτικος ειδημων στα πετραδια και ο πατερας της Marie ειναι μεταξυ μερικων χαρακτηρων που κανουν την εμφανιση τους.Η περιοδος του δευτερου παγκοσμιου πολεμου ειναι απο τις αγαπημενες μου περιοδους στην λογοτεχνια,μετα την τωρινη και την δεκαετια του ’80.

“That something so small could be so beautiful. Worth so much. Only the strongest people can turn away from feelings like that.”

Η ιστορια ειναι ομορφη,μερικες  φορες ακομα και συγκινητικη αλλα επισης και αρκετα βαρετη σε σημεια.Ο συγγραφεας εχει συμπαθητικη γραφη αλλα αποφευγει,και πολλες φορες μου αρεσε πολυ αυτο,να φορτιζει συναισθηματικα την πενα του.Αυτο θεωρω οτι ειναι δικοπο μαχαιρι,απο την μια αυτη η πρακτικη ζωντανευε τους χαρακτηρες,απο την αλλη τους εκανε να νοιαζουν και καπως πιο..κοινους.Αν και το βιβλιο διαδραμιζεται σε μια πολυ θλιβερη στιγμη της ανθρωπινης ιστοριας,οι ηρωες μας δεν βρισκονται στο κεντρο της “δρασης”,εννοω οτι δεν βλεπεις,και επομενως δεν σοκαρεσαι,απο την βιαιοτητα του πολεμου..Κατι που  νομιζω οτι εκανε την ιστορια λιγοτερα “τραγικη”.Μπορω επισης να πω οτι οι χαρακτηρες ηταν ολοι καλο σχεδιασμενοι,συμπαθητικοι (ο καθενας για διαφορετικους λογους) και ακρως χρησιμοι στην ιστορια.

“His voice is low and soft, a piece of silk you might keep in a drawer and pull out only on rare occasions, just to feel it between your fingers.”

3-5stars.jpg.pagespeed.ce._G6hfoDONg

Advertisements

2 thoughts on “Review:All the light we cannot see by Anthony Doerr.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s