Uncategorized

Λεξεις.

Ματια μαυρα,σα το καρβουνο που πεταμε στην φωτια για ζεστη.
Χειλια κοκκινα,σα το αιμα που ποτίζει τουτα εδω τα χωματα.
Ερωτας,σα την πεινα που σκιζει τα σωθικα μας οταν αλλοι πινουν κρασι μελατο.
Οταν ο αερας χτυπαει τα τρυπια μέταλλα με λυσσα και η κουβερτα γρατζουναει την παγωμενη σαρκα,τοτε εσυ γυροβολας στα αδεια σοκακια του μυαλου.
Δεν είναι η φτωχεια,οχι της ψυχης μα της σαρκας,που με πληγωνει.Είναι η απουσία σου γλυκο,ζεστο κρασι μου.
Εισαι η ζέστη του καλοκαιριου και το κρυο του χειμώνα.

Advertisements

8 thoughts on “Λεξεις.

  1. Απίθανο, απλά απίθανο Τζο μου! Keep on!!!!! (πραγματικά, έχει δίκιο η Φανή, με την ποίηση – που είναι και δυσκολότερη πεζού λόγου – το έχεις ακόμα πιο πολύ!
    Και μου αρέσει που ο λόγος σου δεν έχει καμιά “δηθενια” ούτε είναι ψεύτικα πομπώδης! 🙂

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s