A little bit of everything · Uncategorized

Η Φιλοσοφικη θεωρηση του Δημητριου Λιαντινη.

Βρισκομαι στο 1998, καπου στις αρχες του Ιουνιου. Ειμαι 12 χρονων και βαριεμαι αφορητα, οι γονεις σταματησαν επιτελους να τρωγονται. Καπου ο ενας, καπου αλλου ο αλλος. Στην τηλεοραση εχουν αρχισει οι ειδησεις και μιλουν συνεχεια για καποιον Αναπληρωματικο Καθηγητη του Τομεα Παιδαγωγικης της Φιλοσοφικης σχολης των Αθηνων που εξαφανιστηκε. Το ονομα του: Δημητριος Λιαντινης. Δεν μου μενουν πολλα στο κεφαλι απο αυτη την υποθεση, μονο το ονομα κολλαει σα την τσιχλα στην μνημη μου. Περνουν μερες,μηνες,χρονια. Ενω παντα θυμαμαι αυτο το ονομα δεν ψαχνω ποτε να βρω σε ποια μορφη ανηκει. Ξαφνικα, τσουπ παλι στις ειδησεις ο Λιαντινης. Ειναι 2005 και ειμαι 19 χρονων. Περναω μια περιοδο βαρειας καταθλιψης, απο τις πιο μαυρες εποχες. Δεν δινω την πρεπουσα σημασια, και καλυτερα δε ξερω πως θα ειχα διαχειριστει ολες αυτες τις πληροφοριες. Εφτασα αισιως τα τριαντα. Δεν ηταν ευκολο το ταξιδι, ομως εφτασα. Και εχω στα χερια μου ολες τις πληροφοριες για τον Δημητρη Λιαντινη. Τον υπεροχο αυτο φιλοσοφο, δασκαλο και ανθρωπο. Επιτρεψτε μου να σας μιλησω για αυτον.

Την 1/6/1998 ο Δημητριος Λιαντινης ξεκιναει απο την Κηφισια με την παλια λευκη Μερσεντες της γυναικας του για τον Ταυγετο. Οταν φτανει στην Σπαρτη παραταει σε μια ακρη το αυτοκινητο και παει με ταξι μεχρι καποιο σημειο του βουνου. Ο ταξιτζης ειναι ο τελευταιος ανθρωπος που τον ειδε ζωντανο.  Στον Ταυγετο θα παραμεινει ο “νεκρος” του (οπως του αρεσε να λεει για το σωμα του) για εφτα χρονια, κρυμμενος σε μια μικρη σπηλια που ειχε βρει. Τον θανατο του τον σχεδιαζε τουλαχιστον εξι χρονια και τον ειχε αποφασισει απο πολυ νεαρη ηλικια.

Πριν συνεχισω θελω να επισημανω οτι δεν προσπαθω με κανενα τροπο να “ομορφυνω” την πραξη της αυτοκτονιας. Μια τετοια κινηση βυθιζει οικογενειες στον πονο και αφηνει πισω της ερειπια.Για αυτο και ξεκαθαριζω οτι οτι ειπωθει σε αυτο το κειμενο για το θανατο του Λιαντινη αφορα μονο αυτον.

Το δικο μου το μεσοστρατι αυριο θα με βρει να γραφω σαν τον Dante κατι σπουδαιο. Ισως το πιο σπουδαιο: το λογο για τον θανατο.

Στην διαλεξη που εδωσε λιγο πριν πεθανει στους στριατιωτικους Ιατρους στο νοσοκομειο 401 (αν δεν κανω λαθος) με τιτλο “Η Φιλοσοφικη θεωρηση του Θανατου” οταν εφτασε η ωρα για την ερωτησεις ενας Αρχιατρος, του οποιου το ονομα δεν θυμαμαι, τον ρωτησε εαν φοβαται τον θανατο. Η απαντηση του Λιαντινη ηταν εξαιρετικη. “Η ερωτηση αυτη ειναι αδιεξοδη, κατα την εννοια οτι της λειπει η αποδειξη”. Συνεχιζει να απανταει στην ιδια ερωτηση με το να εξηγηγει οτι αυτος οντως δεν φοβαται τον θανατο κτλ κτλ αλλα για να τον πιστεψουμε θα πρεπει να περιμενουμε την αποδειξη.

Και η αποδειξη ηρθε.

Εδινε συνεχως στοιχεια σε διαφορα κειμενα του και διαλεξεις για το τι σκοπευει να κανει και για αυτους που τον γνωριζαν δεν ηταν εκπληξη το τελος του. Οπως εγραψε και στο τελευταιο γραμμα προς την κορη του “Ετοιμασα τουτη την ωρα βημα βημα ολοκληρη την ζωη μου, που υπηρξε πολλα πραγματα, αλλα πανω απο ολα υπηρξε μια προσεκτικη μελετη του θανατου.“. Ο Λιαντινης βασανιζετε απο τον θανατο, οχι οπως εμεις, δεν τον φοβαται αλλα σαν θεμα τον αναστατωνει, τον εξαπτει και τον ερεθιζει. Θελει να ξερει το πως και το γιατι αλλα δεν μπορει αν δεν μεταβει σε εκεινο ακριβως το βημα που θα τον φερει πιο κοντα: τον ιδιο τον θανατο. Ποσα κειμενα πανω στο θανατο να διαβασεις, ποσες σκεψεις να κανεις? Οπως λεει και ο ιδιος “Η βιωση μιας ψυχικης μεταθεσης ποτε δεν υψωνεται στην τιμη της πραγματικοτητας“, ειναι ενας φιλοσοφος και οπως ειπε ο Πλατωνας <<Φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου>>.

Ο Λιαντινης αγαπουσε την ζωη και τους ανθρωπους, δεν επασχε απο καταθλιψη,δεν εφευγε γιατι ηταν αρρωστος. Σαν Καθηγητης, εκεινος ηθελε να τον φωναζουν Δασκαλο, μαγνητιζε τα βλεμματα ολων. Τον αγαπουσαν οι μαθητες τους και εκεινος ακομα πιο πολυ. Λυποταν για το κακο που ειχε προκαλεσει η γενια του στους νεοτερους και ζητουσε συγνωμη για τα κακα που θα μας εβρισκαν. Ποσα ηξερε..

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενιες.

 

Ηθελα  απο καιρο να διαβασω την Γκεμμα, το κυκνειο ασμα του, ενα βιβλιο που πολλοι λενε ειναι το manual του θανατου του, μαλιστα ενα κειμενο με τιτλο “Εδω,Μεσολογγι”ειναι ακρως βιογραφικο. Ειναι οπως ειπα φιλοσοφος και αυτα που θιγει στο βιβλιο του ειναι θεματα που πονανε. Πολλοι τον μισουν.Αλλοι τον αγαπουν, παντως αδιαφορος δεν ειναι.

Θεωρει μεγαλη καταρα για τον Ελληνισμο το παπαδαριο, εγκλημα που το Υπουργειο παιδειας ειναι μαζι με των Θρησκευματων, αλλα δεν τον λες αθεο. Εχει μια περιεργη σχεση με το Θειο και φαινεται συχνα απο αυτα που γραφει, απο τα οποια καταλαβαινω μονο το 1/3. Αυτο που φαινεται ξεκαθαρα ειναι οτι ηταν καλος ανθρωπος. Οτι αγαπουσε τον συνανθρωπο του, την Ελλαδα και πιστευε ακραδαντα στον ρολο του δασκαλου. Διαβαζοντας το βιβλιο του ενιωσα θυμο που οι δικοι μου δασκαλοι ηταν αδιαφοροι. Αυτοι που μαθητευσαν διπλα του, δεν τον ξεχασαν ποτε. Οι ταξεις του ηταν παντα γεματες, κοσμοσυρροη.

Για να ξεκαθαρισω κατι, ο Λιαντινης δεν αυτοκτονησε. Κανεις δεν ξερει πως πεθανε, ουτε καν ο ιατροδικαστης. Ηταν φυσικα μερος του σχεδιου του. Ηθελε να φυγει σαν τον Οιδιποδα που μπηκε στο δασος και απλα..εξαφανιστηκε. Για αυτο και ειχε ενα σωρο πραγματα που θα μπορουσαν να τον σκοτωσουν αλλα ολα ηταν οπως τα αγορασε.

Για να καταλαβετε τι ανθρωπος ηταν, τι ψυχη ειχε και τι πνευμα, οι δικοι του ανθρωποι, δηλαδη η μητερα του, τα αδερφια του και οι φιλοι του, ηξεραν τι θα κανει. Δεν μπορουσαν να τον σταματησουν ομως, γιατι καταλαβαιναν τι φωτια ειχαν διπλα του. Μαλιστα, σε εναν συγγενη του εδωσε και οδηγιες να μην προδωσει που βρισκοταν, αν δεν παιρνουσαν 7 χρονια. Οπως και εγινε.

Δεν ξερω γιατι το εγραψα αυτο το ποστ, σιγουρα δεν εχω λογια,την ικανοτητα αλλα και την φαντασια να σας τον προβαλω οπως τον εχω μεσα μου. Διαβαστε τον. Ψαξτε τον. Δεν θα χασετε.

 

 

 

 

 

Advertisements

27 thoughts on “Η Φιλοσοφικη θεωρηση του Δημητριου Λιαντινη.

  1. Μόνο αμυδρά θυμάμαι το περιστατικό αυτό, και πάλι θυμάμαι πως δεν είχα δώσει πολλή σημασία. Δεν είχα ιδέα πως κρυβόταν μια τέτοια ιστορία από πίσω. Πολύ ενημερωτική η ανάρτησή σου, Τζο, μου κίνησες την περιέργεια να τον ψάξω λιγάκι.

    Liked by 1 person

    1. Ουτε καν πλησιασα τον άνθρωπο. Ειναι υπεροχος και αμα πεσει κατι δικο του στα χερια σου, διαβασε το. Αν και οι εκδοσεις του ειναι σπανιες. Διαβάζοντας την βιογραφια του εμαθα τοσα για αυτόν, απιστευτα πραγματα.

      Liked by 1 person

  2. Τη “Γκέμμα” θέλω πολύ να τη διαβάσω στο μέλλον. Την ιστορία του Λιαντίνη πάνω-κάτω την ήξερα, αλλά σίγουρα για να καταλάβεις το βάθος των αποφάσεων αυτού του ανθρώπου θέλει προσεκτική μελέτη όλης της πορείας του. Θεωρώ ανατριχιαστικά ενδιαφέρον πως είχε αποφασίσει τον τρόπο που θα πεθάνει από τα νιάτα του… τι στόχος κι αυτός, έ;!;!

    Προσπάθησα στο παρελθόν να δω παρουσιάσεις και διαλέξεις του μέσω ίντερνετ αλλά πρέπει να ‘σαι ασύλληπτα συγκεντρωμένος για να τον παρακολουθήσεις και πάλι όπως είπες δεν τα πιάνεις κι όλα! Θέλει πολλή μελέτη ο Λιαντίνης!

    Όσον αφορά το θάνατο του, θεωρούσα πως αυτοκτόνησε γιατί πως αλλιώς λέμε την απόφαση του ανθρώπου να πάρει τον “νεκρό” του κάπου μακριά; Δεν ήθελε να ζήσει και ήθελε να παραμείνει κάπου 7 χρόνια. Αν αυτό δεν ήταν αυτοκτονία, τότε πώς να το αποκαλέσουμε; Επίσης, θυμάμαι κάποτε ν’ άκουσα πως βρήκαν τον σκελετό του με το κεφάλι του να κοιτάει μέσα απ’ τη σπηλιά, ψηλά στον ουρανό. Ακόμη και το πού θα κοιτάνε τα μάτια του είχε μελετήσει! Πώς κατάφερε τέτοια οργάνωση ως την τελευταία του πνοή; Τρίτη και τελευταία φορά: θέλει μελέτη ο Λιαντίνης, και πάω να ψάξω εκ νέου λίγα πράγματα γι’ αυτόν. Σ’ ευχαριστούμε για το ερέθισμα Τζο!

    Liked by 1 person

    1. Οι φωτογραφιες απο το μερος που βρεθηκε κυκλοφορούν ελεύθερα, οπότε μπορεις να δεις τον σκελετό του πως ηταν τοποθετημενο! Ναι, τα σχεδιασε ολα μεχρι το τελος. Ηθελε να παραμείνει εκει, για παντα. Αλλα η γυναίκα του δεν τηρησε τις επιθυμιες του και τον πηρε μακρυά. Ασε που αυτη το χασε και πίστευε οτι ο άντρας της ηταν ακομα ζωντανος. Πρακτικά ηταν αυτοκτονια αλλα για τον Λιαντινη ηταν εθελουσια εξοδο απο την ζωη. Οπως είπε και ο ιδιος έφυγε όρθιος και ισχυρος

      Liked by 1 person

      1. Ναι, διάβαζα χθες πως αφού αναγνωρίστηκε ο σκελετός του και θάφτηκε η γυναίκα του πήγε στα δικαστήρια με τον βιογράφο του Λιαντίνη που υποστήριζε τον θάνατο του ενώ εκείνη χτυπιόταν πως ο άντρας της ίσως και να μην έχει πεθάνει (θαμμένος τώρα μιλάμε!). Επίσης, κάπου διάβασα πως χρόνια μετά την ταφή του έβαλε μια βοηθό της να πάρει τηλέφωνο τον αδελφό του Λιαντίνη και να του πει πως αν ο αδελφός του δεν εμφανιστεί άμεσα θα βγάλει στη φόρα κάτι ερωτικά γράμματα που ήταν για μια πρώην ερωμένη του για να τον κάνει ρεζίλι. Κι ο αδελφός του έπαθε σοκ προσπαθώντας να καταλάβει αν όντως κάνουν αυτή τη συζήτηση για έναν πεθαμένο και ουσιαστικά είπε πως ο αδελφός του τόσα χρόνια δεν είχε πάρει είδηση με την γυναίκα είχε μπλέξει ενώ στα τελευταία του μπορεί να μην τον ένοιαζε κιόλας. Πολύ κρίμα γιατί ο μύθος του Λιαντίνη δεν πρέπει να θαφτεί αλλά να λάμψει, όμως δεν βλέπω κανέναν άξιο συνεχιστή των ιδεών του – τουλάχιστον μες το οικογενειακό του περιβάλλον.

        Liked by 1 person

      2. Οι πανεπιστημιακοι δεν τον θελουν, πολλοι ανθρωποι τον κράζουν. Ειναι αμφιλεγόμενη μορφη. Η γυναικα του κατηγορουσε τον γαμπρό της πως ήξερε που ειναι ο αντρας της, χωρισε το ζευγάρι.

        Γενικα τον θελει μονο για παρτη της. Ειναι μονο δικος της. Γενικα ειναι χωρισμενοι σε δυο ομάδες. Μια με αρχηγο την γυναικα του και οι αλλοι οσοι ειναι με την λογική! Μπες στο liantinis
        org εκει ειναι η δεύτερη ομαδα.

        Liked by 1 person

      3. Ναι, αυτούς διάβαζα χθες κι ενημερώθηκα και για τα δικαστήρια τους με τη γυναίκα του και για όλα τα τρελά που έγιναν μετά την ταφή του ανάμεσα στη χήρα και τ’ αδέλφια του Λιαντίνη. Κοίτα χωρίς να ισχύει αυτό για όλους τους θεολόγους, η γυναίκα του Λιαντίνη μπορεί να ήθελε μέσα από τα “Κύριε ελέησον” και τις θεωρίες συνωμοσίας παπάδων να τον φέρει πίσω (γιατί αυτή ως φανατική θρήσκα σιγά μην αποδεχόταν πως ο άντρας της επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του). Σεβαστός ο πόνος της απώλειας της αλλά εδώ μάλλον μιλάμε για μια γυναίκα που χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη για να δεχθεί το αυτονόητο, ότι ο άντρας της δεν είναι εν ζωή. Τι να πεις; Άβυσσος η ψυχή κι ο νους του ανθρώπου!

        Liked by 1 person

      4. Μα μέχρι και καποια στιγμη πριν αλλαξει αποψη,πίστεψε οτι ο αντρας της ηταν νεκρος. Μετα ξαφνικα αλλαξε αποψη. Ο συγγραφεας της βιογραφιας του ηταν κοντα της,μεχρι που ειδε τι παλαβη που ηταν. Φυσικα δεν θα ήταν εύκολη η ζωη μαζι του..αλλα και αυτη ηταν control freak και δεν τον αφηνε να κάνει ρουπι.

        Liked by 1 person

      5. Μπορεί η συμβίωση μαζί της να ήταν ένας από τους δρόμους που διάλεξε ο Λιαντίνης για να γίνει φιλόσοφος 😉

        Liked by 1 person

      6. Ο μεγάλος τα είπε πριν από ‘μένα. Επικολλώ:
        “Σε συμβουλεύω να παντρευτείς. Αν βρεις μια καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος”.
        Σωκράτης, 469-399 π.Χ., Φιλόσοφος.

        Liked by 2 people

      7. Φυσικα..Πάντως οπως λεει και ο ίδιος χρειαζόταν μια γυναίκα που θα αναλάβει ολα τα βάρη της καθημερινότητας και θα ηταν αυτάρκης και δυναμική. Και απο αυτα που έλεγε αργοτερα, τον καλυψε.

        Liked by 1 person

      8. Καλά δε το συζητώ! Κι έτσι δεν πρέπει; Τόσα έγραψε, είπε κι έζησε ο άνθρωπος, αλοίμονο αν θαφτούν στον πάτο της ιστορίας (Όπως ίσως θα θέλανε μερικοί!)

        Liked by 1 person

      9. Ξερεις τι χρειάζεται; Μερικοί πορωμένοι (με την καλή έννοια) να πάρουν το έργο του και να προχωρήσουν σε μια φροντισμένη, μελετημένη μετάφραση στα αγγλικά κι έπειτα σε όποιες άλλες γλώσσες υπάρχει ενδιαφέρον. Τον Λιαντίνη αν δεν τον εκτιμάμε τώρα εδώ θα τον εκτιμήσουμε ίσως αν γίνει γνωστός αλλού (κλασσικό φαινόμενο αυτό!).

        Liked by 2 people

      10. Ποιος ξερει,μπορει..Αλλα ο καθε αυτο λόγος του δεν μεταφράζεται. Τα ελληνικα του ειναι ιδιαιτερα!Πολλες λεξεις δεν τις ηξερα..

        Liked by 1 person

      11. Πολύ σωστά! Γι’ αυτό μια ενδεχόμενη μετάφραση του θα έπαιρνε πολύ χρόνο και θ’ απαιτούσε πολύ καλές γνώσεις γλωσσολογίας και όχι μόνο (Κανείς δεν είπε πως μιλάμε για κάτι εύκολο!)

        Like

  3. Δεν την ηξερα την ιστορια. Εξαιρετικό κείμενο, μπράβο Τζο!
    Συμφωνω με την ιδέα του να φυγεις όπως θελεις και οι φιλοσοφικές ιδέες περί θανάτου είναι πάντα ενδιαφέρουσες.
    Αλλά αφού σχεδίαζε το θάνατό του από τα νιάτα του, ίσως θα μπορούσε να μείνει ανύπαντρος ή έστω να μην κανει παιδιά και να γλυτώσει από τον πόνο δύο ανθρώπους που πιθανόν να μην συμμερίζονταν τις ιδέες του.
    Δυστυχώς ο θάνατος είναι τραγικός για αυτούς που μένουν πίσω και όχι για αυτόν που πεθαίνει.
    Δεν μπορούμε να ξερουμε βεβαια τι συμβαίνει μετά το θάνατό, αλλά εγώ υποστηρίζω την άποψη του “τιποτα απολύτως”.
    Οπότε κρίμα στους ζωντανούς που μένουν πίσω και στεναχωριούνται.

    Liked by 2 people

    1. Ναι, αυτο ακριβως σκεφτομουν και εγω. Μαζι και με την μητερα του, η οποία ενημερωθηκε για την απόφαση του και την αποδεχτηκε. Πιστευω πως το παιδι το ειχε προετοιμασει αλλα δεν νομίζω πως ειχε καθε αυτου αποφασίσει την πραξη,τοσο οσο την διαθεση. Δεν ξερω, αμα αρχισεις να τον διαβαζεις ξεχνας το οτιδηποτε και οταν τελειωνεις εισαι πλήρως μαγεμενος,η πράξη του και αυτος ειναι το ιδιο πραγμα.

      Liked by 1 person

  4. Εξαιρετική και άκρως ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία και προσωπικά δεν βρίσκω τίποτα παράλογο ούτε στα λεγόμενα του Λιαντίνη, ούτε στο τρόπο που όρισε τη ζωή του…
    Χαίρομαι που συνεχίζεις ν’ ασχολείσαι με την ψυχοφιλοσοφία, έχεις άπειρα να διδαχτείς για να ομορφύνεις και να εμπλουτίσεις τη ζωή σου, βασικά πρακτικά! 😛

    ΑΦιλάκια και καλή σου δύναμη! 🙂

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s