A little bit of everything

Περί Έρωτος,Θανάτου και λοιπών Δαιμονίων.

image

-Καλά, Σωκράτη, δεν γνωρίζεις, είπε γελάσασα η σοφή Διοτίμα, ότι ο Έρως είναι παιδί του Πόρου και της Πενίας!

Αυτο ειπε η Διοτίμα στον Σωκράτη οταν εκείνος έτρεξε κοντα της σα μαθητουδι. Και εκεινη σα σωστη δασκαλα του μίλησε για τον μυθο της Πενίας και του Πόρου που πάνω σε ενα μεθύσι γέννησαν τον Έρωτα.

Την ώρα λοιπόν που γεννήθηκε η Αφροδίτη είχανε τραπέζι οι Θεοί και οι άλλοι και ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος. Όταν πια αποδείπνησαν, καθώς δα ἠτανε συμπόσιο, ήλθε για να επαιτήσει η Πενία και έστεκε στις θύρες. Ο Πόρος τότε μεθυσμένος από το νέκταρ, γιατί κρασί δεν ύπαρχε (sic) ακόμα, μπήκε στον κήπο του Διός βαρύς-βαρύς και αποκοιμήθηκε. Η Πενία λοιπόν έχοντας στο νού της, εξαιτίας που ήταν άπορη, να κάμει παιδί με τον Πόρο, ξαπλώνεται κοντά του και συνέλαβε τον Έρωτα. Για τούτο δα έγινε και της Αφροδίτης συνοδός και δούλος, γιατί γεννήθηκε στα γενέθλια εκείνης και ακόμα γιατί από φυσικού του είναι εραστής της ομορφιάς και η Αφροδίτη είναι δα όμορφη. Επειδή λοιπόν είναι του Πόρου και της Πενίας γιος ο Έρως βρίσκεται σ΄αυτήν εδώ την κατάσταση. Και πρώτα – πρώτα είναι πάντα φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και τρυφερός, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά σκληρός και ακατάστατος και ανυπόδητος και άστεγος, πλαγιάζει πάντα χάμω και χωρίς στρώμα, κοιμάται στο ύπαιθρο, στις θύρες και στους δρόμους, έχοντας της μητέρας του τη φύση, πάντα με τη φτώχεια σύντροφος. Και κατά τον πατέρα του πάλιν είναι επίβουλος στους όμορφους και στους καλούς, όντας ανδρείος και φιλοκίνδυνος και σφριγηλός, δεινός κυνηγός, πάντα πλέκοντας κάποια σχέδια κι επιθυμητής της φρόνησης και είναι άξιος και να εύρει φιλοσοφώντας σ΄όλη του τη ζωή, δυνατός γοητευτής και φαρμακευτής και σοφιστής..”
Ο Λιαντίνης λέει πως έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις. Να φευγεις τοτε που η φυγή σου προκαλει εσενα σφαγιασμα μεγαλύτερο απο εκείνον που νιώθει αυτος που αφηνεις πισω.
image

Εγω, η ταπεινη Τζο, δεν εχω ιδέα τι ειναι ο ερωτας. Εχουν περασει σχεδόν  δωδεκα χρονια απο τοτε που μπηκε στην ζωη μου ο γιος της Πενίας και του Πόρου, και μπορώ επιτελους να φωνάξω με όλη την δύναμη που μου επιτρεπουν τα ασθματικα πνευμονια μου πως δεν μπορω να ορισω ερμηνευτικά τουτοτο συναίσθημα. Δεν ειναι ομως αποριας αξιο,δεν ειχα ποτε (και αφηνω όξω την Αγαπη που ειναι αλλο πραγμα) εναν δασκαλο σαν την Διοτίμα να μου μαθει.

Ειναι πια αργά. Ετσι και αλλιως ο Έρως ειναι περισσότερο ενδιαφέρον όταν τον βιωνεις, παρα οταν προσπαθεις να τον ερμηνευσεις. Αυτο ερχεται αργότερα, με το κάψιμο της γούνας, που λένε!  Αυτο που θελω να πω, και αλοιμονο αμα ξερω πως, ειναι πως αποδεχομαι στα τριαντα μου πια πως ειμαι ανιδεη.

Μην το γελας, είναι σοβαρο. Νιωθω χαμένη και μη-οριοθετημένη. Με λιγα λογια δε ξερω ποια ειμαι. Το καλο είναι ποτέ δεν ηξερα και η παραδοχή ενος προβλήματος ειναι η μιση λύση. Για αυτο διαβαζω πλέον Φιλοσοφία αλλα και Ψυχολογία. Προσπαθώ να με γνωρίσω και να βρω την θεση μου στον κοσμο. Δεν με νοιαζει μονο το πως είναι έτσι αλλα και το γιατί.

Είμαι καλος άνθρωπος, δεν θελω το κακο κανενος. Δεν μου αρεσουν τα φασολακια. Λατρεύω την underground αγγλικη μουσική της δεκαετιας του ’80 και μισώ τα φίδια, τις πλαστικές σακουλες του σουπερ-μάρκετ και την λεξη cringe. Αυτα όμως τα ξέρουν και οσοι με γνωρίζουν, εμενα με ενδιαφερει μια πιο βαθεια βουτιά στα εσωτερικά της ψυχης μου. Μια σκέψη που με σακατευει ειναι οτι θα πεθάνω χωρις να εχω ζήσει τιποτα. Αυτο φυσικα με κάνει και φοβάμαι τον θάνατο. Βασικά ειμαι τρομοκρατημενη. Και εδω έρχεται το βιβλιο που διαβαζω τωρα ‘Ο κήπος του Επικουρου’ το Irvin D. Yalom. Σε αυτο το non-fiction βιβλιο ο γνωστος Ψυχοθεραπευτής και Ψυχαναλυτής μιλάει για τον φοβο του Θανατου που κατοικεί μεσα σε πολλούς ασθενεις του και πως προσπαθησε να τους βοηθήσει να το ξεπεράσουν. Μέσα απο τις σελιδες του νιωθω πως και εγω λαμβανω μια καποια βοηθεια και αυτο μου δινει δυναμη.
image

Εκτος ομως απο την Ψυχολογία, βοηθαει πολυ και η Φιλοσοφια. Ο Επίκουρος ελεγε πως η Φιλοσοφία πρέπει να επικεντρώνεται στην θεραπεια της ψυχης, και κατα κυριο λογο στο να βοηθησει τον άνθρωπο να διώξει απο μεσα του την κυρια πηγή την δυστυχίας του: τον φοβο του θανατου. Ο Επικουρος εχει μπει στην λιστα με Φιλοσοφους που θελω να διαβασω. Αλλα οι πιο πολλοι Φιλόσοφοι συμφωνούν πως πρεπει να παραδοθείς στον θάνατο όντας ηδη νεκρος. Δηλαδη να εχεις ζήσει την ζωη σου καλα, για εχεις και εναν καλο θάνατο.

Ο Ερωτας και ο Θανατος ειναι δυο πολυ έντονες παρουσίες στον χωρο μας. Ο Ερωτας ειναι η αιτια που δεν κοιμομαστε μονοι μας και ο Θανατος ο λογος που..ζουμε. Δηλαδη μονο αυτοι που δεν φοβουνται τον θανατο ζουν πραγματικά μια γεματη ζωη, νιωθουν ελευθεροι να απολαυσουν αυτα που πραγματικά θελουν γιατι εχουν αντιληφθεί μεχρι το μεδούλι τους- οτι δεν εχει άλλο.

«Προορισμός της ζωής δεν είναι η μεγάλη της διάρκεια, αλλά το να ζούμε καλά.»

Ελπιζω λοιπον όμορφα μου blogερακια να μην σας ενοχλούν αυτα μου τα posts αλλα εδω νιωθω ανετα να ομιλώ για αυτα που σκέφτομαι συνεχως και για τους προορισμούς των αναζητήσεων μου.

Advertisements

23 thoughts on “Περί Έρωτος,Θανάτου και λοιπών Δαιμονίων.

  1. Πω πω ρε Τζο μας τίναξες το μυαλό με αυτό το άρθρο. Λιαντίνης, Επίκουρος, Γιάλομ, Σωκράτης: όλους τους έβαλες μέσα! Υπέροχοι οι συλλογισμοί σου και πολύ οικείοι στους περισσότερους από εμάς πιστεύω. Το ερώτημα σου για το τι είναι ο έρωτας είναι διαχρονικό, πάντα καίριο αλλά πιστεύω απαντιέται μόνο από ‘σένα. Οποιοσδήποτε και να σου πει πως αντιλαμβάνεται τον έρωτα, δεν έχει σημασία γιατί σου περιγράφει τη δική του αντίληψη. Το τι είναι για ‘σένα θα το βρεις και θα το ορίσεις εσύ.
    Για μένα πάντως (δε με ρώτησες αλλά σου λέω) ο έρωτας ορίζεται ως “ψυχική νόσος” καθώς τη μια σε ντοπάρει και την άλλη σε διαλύει. Δε λέω, είναι σπουδαίο ναρκωτικό, όμως εγώ προτιμώ τη γλύκα της ερωτικής αγάπης. Αλλά είπαμε: Ο καθένας θα δοκιμάσει και θα διαλέξει μόνος του για τη ζωή του. Ούτε ο έρωτας είναι για όλους, ούτε η αγάπη είναι για όλους, ούτε ο γάμος και η μονογαμία είναι για όλους και πάει λέγοντας. Ο κάθε άνθρωπος με βάση τα ταλέντα και τις αδυναμίες του θα γίνει η μία μοναδική κι ανεπανάληπτη προσωπικότητα που προορίζεται να γίνει.
    Κι όπως σου είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση σου, ο δρόμος της αυτογνωσίας που βαδίζεις είναι άξιος! Φιλιά και αγκαλιές! :*

    Liked by 4 people

    1. Φιλιά και αγκαλιες και απο εμενα! Εχεις δικιο περι ψυχιατρικής νοσου, ο ερωτας θαρρώ δεν ειναι κατι φυσικο ως προς την ανθρώπινη συμπεριφορά!

      Συμφωνώ είμαστε ένα κοκτέιλ μοναδικων συστατικών, μερικοι κοκτέιλ δηλητηριων αλλοι λικέρ!

      Liked by 1 person

      1. Το καλό είναι πως ένας καλός αλχημιστής μπορεί και το φαρμάκι να το γλυκάνει και το λικέρ να το ξινίσει. Εξαρτάται κάθε φορά απ’ τα βασικά συστατικά και την συνταγή!

        Liked by 3 people

  2. Τζίο έχεις βουτήξει στα βαθιά! Αυτά που αναφέρεις ξέρεις πόσες φορές τα έχω συζητήσει με τον πατέρα μου; (είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του Λιαντίνη που ξέρω, παίζει να έχει διαβάσει τη Γκέμμα ίσα με 50 φορές). Ειδικά, τη φράση: “Ο έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις” την έχω στο μυαλό μου ως μια πολύ δύσκολη πρόταση να την ερμηνεύσω.
    Συνέχισε ρε συ με τα ποιοτικά σου αναγνώμαστα! Γουστάρουμε λέμε!

    Liked by 2 people

    1. Ο μπαμπάς σου ειναι εξαιρετικος! Δωστου τα χαιρετίσματα μου! Επισης τα συγχαρητήρια μου αν εχει καταλάβει πανω απο τα μισα απο αυτα που λεει ο πολυ αγαπημενος μου Λιαντίνης. BTW εχθες εβλεπα μια διαλεξη του όπου διαβάζει ενα αισχροτατο και κακο γραμμενο εδάφιο απο τον Μεγα Ανατολικο, και καποια στιγμη άρχισε να προφερει τις ωμες λεξεις κτλ κτλ και κοκκινησα σα μαθητουδι!

      Ευχαριστώ νιωθω λες και βουτηξα στον παγωμενο Ατλαντικο!

      Liked by 1 person

      1. Καλά το “Μεγάλο Ανατολικό” πρέπει να τον διαβάσουμε κάποια στιγμή! Δεν μπορείς να φανταστείς τί γράφει ο Εμπειρίκος εκεί μέσα! Έχω ακούσει ότι στη φιλοσοφική εδώ στην Αθήνα, στη φιλολογία το μελετάνε ενδελεχώς το συγκεκριμένο έργο. Για φαντάσου…
        Ο πατέρας μου για να πιάσει όλα όσα λέει ο Λιαντίνης, έχει διαβάσει κι άλλα 1000 βιβλία, χεχεχε! Λέει χαρακτηριστικά: κάθε πρόταση σχεδόν που γράφει ο Λιαντίνης είναι αφορμή για να μελετήσεις κι άλλο πράγμα. Κι έχει δίκιο!

        Liked by 4 people

      2. Ο άνθρωπος ήταν ποταμι,θαλασσα και χειμαρο!Ειχε απιστευη γνωση της γλωσσας τοσο στον χειρισμο της οσο και στο λεξιλόγιο. Ασε που θυμόταν τα παντα. Μπορεί ξαφνικα να σου ελεγε ενα ποίημα πχ. Το κομματι που διαβαζε μιλούσε περιγραφικα για ενα εφταχρονο κορίτσι που εκανε στοματικο ερωτα σε εναν 40χρόνο. Ew .

        Liked by 1 person

      3. Διάβασα όλο τον πρώτο τόμο και συνεχίζει έτσι, μια ατέλειωτη ερωτική φαντασίωση. Βέβαια αυτό είναι τελείως απλοϊκό ως θεώρηση αλλά σε βάζει και σε άλλες σκέψεις.

        Liked by 1 person

      4. Δεν νομίζω ότι μπορώ να το οριοθετήσω στη λογική αρέσει/δεν αρέσει. Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν μου ένιωσα ηδονή με αρκετές ερωτικές σκηνές ενώ άλλες ήταν σοκαριστικές. Και βέβαια μέσα σε όλο αυτό το ερωτικό όργιο ο κεντρικός χαρακτήρας να παλεύει με τα συναισθήματά του, όπως ακριβώς και ο αναγνώστης απέναντι στο βιβλίο. Ο χειρισμός του λόγου βέβαια υπέροχος, άριστος. Πιστεύω ότι αν μπορεί κανείς να δει πέρα από το σεξουαλικό, θα βρεθεί μπροστά σε μια πρόκληση απέναντι στα όρια του εαυτού του, τον αγώνα του πνεύματος και του ενστίκτου, τα προσωπεία του ανθρώπου, αυτό της κοινωνίας και αυτό (το αληθινό άραγε; ) της ιδιωτικότητας. Νομίζω ότι έγραψα πολλά, όμως. Ναι, δεν ξέρω αν μου άρεσε, μου άρεσε όμως που με έβαλε σε σκέψεις.

        Liked by 1 person

  3. Μάλιστααααααααααααααααα! 😉
    Ενδιαφέρον έχει το πώς και πού έχεις “πέσει”!!!
    Για τον έρωτα θα μπορείς να μιλήσεις όταν θα έχεις την εμπειρία του και είναι κάτι που νομίζω πως όλοι μας, “καλό” είναι να την έχουμε! 😛
    Ένα μόνο μπορώ να σου πω, διάβαζε ότι τραβάει η καρδιά σου και άσε τη Ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα, όπως λέει ο Κρισναμούρτι που για μένα είναι αυτός που μου άλλαξε τη ζωή! 😉

    ΑΦιλάκια καρδιάς και καλή συνέχεια! ❤

    Liked by 1 person

  4. Όντως έχεις βουτήξει στα βαθειά αλλά ξέρεις πολύ καλό κολύμπι 😉 Τον Yalom τον είχα πιάσει παλιλοτερα και του έχω μεγάλη αγάπη.Το Όταν έκλαψε ο Νίτσε είναι σταθερά στα top βιβλία μου.Κανείς δεν μπορεί να ορίσει τον έρωτα παρα μόνο μέσα από την δική του οπτική και πάλι δεν ξέρω αν έχει νόημα.Κάποια συβαισθήματα πρέπει απλά να τα αφήσεις να σε διαπεράσουν χωρίς να προσπαθείς να τα φυλακίσεις σε ορισμούς.
    Όσο για τον θάνατο,δείξε μου έναν που δεν τον φοβάται.Όλοι μας τον τρέμουμε κι απλά προσπαθούμε με τα χρόνια να συνφιλιωθούμε με την ιδέα.Δεν τα έχω καταφέρει κι ούτε πρόκειται..

    Liked by 2 people

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s