Uncategorized

Review: Σουέλ απο την Ιωάννα Καρυστιάνη.

souel_1

– Ό,τι κι αν είναι αυτό, πες μου τι συμβαίνει.
– Το σουέλ μου ‘βαλε μπελά στο μυαλό.
– Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δε γυρίζεις;
– Η θάλασσα δεν με επιστρέφει.
– Τι γυρεύεις τώρα πια;
– Δεν έχω θέληση για στεριά.
Δώδεκα χρόνια μακριά από την οικογένειά του. Μακριά από τη στεριά, από τα αγαπημένα αλλά και λησμονημένα του πρόσωπα. Σπίτι του είναι πλέον το ATHOS III. O τόπος όπου αναμετριέται με τις μνήμες του. Το καταφύγιο όπου διαφυλάσσει ερμητικά κλεισμένα τα μυστικά του. Το μόνο μέρος απ’ το οποίο μπορεί και παρακολουθεί -όπως εκείνος θέλει- τη σιωπηλή πορεία του να χαράσσεται ερήμην του· τη μοναξιά του συντροφιά με το σουέλ: το βουβό κυματισμό του ωκεανού.

Το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου ένα απόγευμα Σαββάτου όταν με τα υπόλοιπα μέλη μιας βιβλιοφιλικής ομάδας στην οποία είμαι μέλος αποφασίσαμε να κάνουμε μια συνάντηση γνωριμίας και ανταλλαγής βιβλίων. Χάρισα πολλά, πήρα αρκετά και ένα απο αυτά ήταν το Σουέλ.Ήταν μια περίεργη επιλογή για εμένα διότι δεν μου άρεσε καθόλου η Μικρά Αγγλία, δηλαδή οι πρώτες δέκα σελίδες, μου φάνηκε η γραφή της μπερδεμένη χωρίς λόγο και αρκετά κουραστική. Το παράτησα και το χάρισα σχεδόν αμέσως. Αυτό όμως το πάλεψα και το τελείωσα- το συμπάθησα κιόλας.

Η Καρυστιάνη έχει απο ότι έχω καταλάβει μια τάση προς την πεσιμιστική πλευρά της λογοτεχνίας. Καταδικάζει τους ήρωες της να ζουν πάντοτε μέσα στην γκρι περιοχή της ζωής, έμενα αυτό με πνίγει, αισθάνομαι συχνά ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Το Σουέλ όμως δεν είναι έτσι, κρύβει μέσα του μια αισιοδοξία που μπορεί να μην φτάσει μέχρι την λύτρωση των ηρώων του αλλά δίνει σίγουρα ανάσες ελπιδοφόρες. Αγάπησα την θάλασσα. Αγάπησα τους ήρωες, έναν έναν για αυτά που έκρυβαν μέσα τους, για αυτά που άφηναν να γλυστρήσουν.

“Μήτσο αγαπώ το μπράτσο σου…”, λάτρεψα αυτή την πρόταση γιατί μέσα της κρύβει όλη την αγάπη που ένιωθε η Λίτσα, η κατακαμμένη απο τον έρωτα κομμωτρια, για τον ναυτικό – φοβάμαι τις ευθύνες, έφτασα το στρίβειν δια του αρραβώνος σε νέα ύψη- Δημήτρη. Έλεγα συχνά κατά την διάρκεια της ανάγνωσης πως εγω δεν θα γινόμουν Λίτσα ποτέ. Δεν θα έβαζα την ζωή μου στον πάγο για να κολλήσω επάνω σε έναν άνθρωπο, κρύβει πολύ αγάπη αυτό ή μια έλλειψη αυτο-εκτίμησης η απόφαση της Λίτσας να αγαπήσει έτσι τον Δημήτρη;

Οι ήρωες είναι αρκετά γυμνοί, βλέπουμε τις καλές και τις κακιές πλευρές τους χωρίς να εκβιάζει η συγγραφέας την συμπάθεια ή την αντιπάθεια μας. Η ιστορία είναι ένα ταξίδι εσωτερικό όχι στις πέντε θάλασσες αλλά στα νερά της συνείδησης μάς- ο χρόνος περνάει, στον θάνατο κοντά πρέπει να αντικρύσεις την αλήθεια σου. Η αλήθεια του Δημήτρη, της Λίτσας και όλων των ηρωών ήταν πάνω κάτω η ίδια- όλοι επιζητούσαν την επαφή.

Το προτείνω σε αυτούς που αγαπούν τέτοιου είδους βιβλία, έμενα ένω μου άρεσε πολυ πιθανόν να είναι και το μοναδικό της Καρυστιάνης που θα διαβάσω τα επόμενα χρόνια.

“Η θλίψη είναι τόπος, κήπος πικρός….”

 

sea-storm

Θα εμφανιστεί στο spoileralert.gr

Advertisements

4 thoughts on “Review: Σουέλ απο την Ιωάννα Καρυστιάνη.

  1. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου με το γκρι στο οποίο καταδικάζει τους ήρωες. Διάβασα την Μικρά Αγγλία και μου άρεσε πολύ αλλά όταν έπιασα τον Άγιο της Μοναξιάς ανακάλυψα μία πατέντα που δεν μου άρεσε. Ουσιαστικά όλα όσα περιγράφεις κι εσύ, μπερδεμένη πλοκή, μόνιμη απαισιοδοξία, εγκλωβισμένοι ήρωες κλπ. Αν και για κάποιο λόγο μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής, νομίζω ότι θα κάνω καιρό να ξαναπιάσω βιβλίο της..

    Liked by 2 people

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s