Uncategorized

Review: Το σχέδιο απο την Κατερίνα Μαλακατέ.

malakate-sxedio-featured-viewtag

Το Σχέδιο δεν θα το αγόραζα έαν δεν ήταν παιδί της Κατερίνας Μαλακατέ, μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας την οποία την εκτιμώ αφάνταστα και την οποία την έχω γνωρίσει μέσω του διαδικτύου. Ήθελα πολύ να πάρω στα χέρια μου αυτό το βιβλίο για το οποίο μιλούσε μερικές φορές στην σελίδα της και που το θέμα του ήταν κάτι τόσο μοναδικό στην Ελλάδα.

Δυστοπικό; Στην Ελλάδα; Ναι, λοιπόν.

“Χωρίς διαβατήριο, θα ήταν πιο σωστός τίτλος. Χωρίς χαρτιά και όνομα. Χωρίς υπόσταση. Κανένας δεν είναι άπατρις. Κανένας. Ούτε καν αυτός δεν ήταν, όσο κι αν ήθελε να το πιστεύει για τον εαυτό του. Σε κυνηγάει η πατρίδα, σε κυνηγάει κι η φάτσα σου δίπλα στα οπωροκηπευτικά”.
Ο Χάρης, μεσήλικας συγγραφέας, καταφέρνει να αποδράσει στο Παρίσι λίγο πριν από την Κρίση. Πίσω του, η Ελλάδα παρα-δίδεται στις φλόγες του φα σισμού. Μετά το Όχι στο δημοψήφι-σμα του 2011, το πραξικόπημα των Πέντε Ημερών και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ένα, η Αθήνα μοιάζει με ζούγκλα, ενώ η ύπαιθρος δεν έχει τρεχούμενο νερό, ρεύμα, φαγητό. Η κόρη του Χάρη φτάνει μισοπεθαμένη στο σπίτι του παππού της, σ’ ένα ορεινό χωριό. Όταν θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να βγουν στο δρόμο, είναι η στιγμή που θα τεθεί σε εφαρμογή το Σχέδιο. Για να ανατραπούν όλα.
Ένα μυθιστόρημα που διερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε ένα περιβάλλον απομόνωσης και κλειστοφοβίας, που προσεγγίζει τα πρόσωπα της αφήγησης με ακρίβεια χειρουργού, που θέτει, τέλος, τους πολίτες προ των ευθυνών τους απέναντι στον τρόμο του ολοκληρωτισμού.
Εν ολίγοις, ένα μοναδικό ψυχολογικό και πολιτικό θρίλερ.

Το απέκτησα την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και ξεκίνησα αμέσως να το διαβάζω κάνοντας στην άκρη αυτό που διάβαζα ήδη. Το έκλεισα όμως έπειτα απο μερικές σελίδες και το ξανά άνοιξα κάμποσες μέχρι να το τελειώσω. Η ανάγνωση του συνέπεσε με μια περίοδο αναγνωστικού τέλματος για εμένα όπου τίποτα δεν μπορούσε να με ικανοποιήσει για αυτό και στην αρχή δεν μου άρεσε, λάθος μου. Ύστερα απο λίγο άρχισα να έρχομαι πιο κοντά στην ιστορία και τους ηρωές τους.

Συμβαίνουν πολλά περίεργα στο κόσμο τώρα τελευταία και όσοι παρακολουθούν τα γεγονότα αισθάνονται πως η παγκόσμοια οικονομία-ειρήνη-ασφάλεια βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Στο βιβλίο η συγγραφέας παίζει με την ιδέα της κατάργησης της δημοκρατίας, του ξαφνικού σοκ της ολικής καταστροφής της κοινωνίας όπως την ξέρουμε και της δημιουργίας μιας άλλης όπου οι άνθρωποι βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό στην επιφάνεια με την δικαιολογία της “επιβίωσης”. Άλλωστε όπως είπε ο Σοπενχαάουερ “Δεν υπάρχει γνώμη (ή πράξη), όσο παράλογη κι αν είναι που οι άνθρωποι να μην είναι έτοιμοι να την ασπαστούν μόλις πειστούν πως είναι κοινώς αποδεκτη”  , τρομαχτικό ναι;

Η ιστορία ξεκινάει χωρίς πολλά στοιχεία για το τι έχει συμβεί. Μαθαίνεις σιγά σιγά τι συμβαίνει μέσα απο τις οπτικές γωνίες δύο χαρακτήρων, του Χάρη που βρίσκεται στο Παρίσι και του πατέρα του που βρίσκεται στο χωριό του. Ο Χάρης μου θυμίζει έναν δύο γνωστούς μου που έχουν καταλήξει να μισούν την Ελλάδα και να μιλούν συνεχώς για αυτή απαξιωτικά, ξέρεις πως δεν έχουν άδικο σε πολλά που λένε παρόλα αυτά πάντα νιώθεις λίγο άσχημα που κακολογούν την χώρα σου. Είναι ένας κουλτούρε συγγραφέας, απο αυτούς που φαίνονται καλύτερα απο μακρυά, ανώριμος, φυγόπονος και περιέργως απο τους αγαπημένους μου χαρακτήρες. Είχε κάτι το απίστευτα ζωντανό, μπόρεσα και τον φαντάστηκα εύκολα. Ο πατέρας του ήταν ένας χαρακτήρας που επίσης συμπάθησα, αν και κάτι με τραβούσε μακρυά του αλλά δεν έχω ακόμα εντοπίσει τι, σήκωσε στους ώμους του το βάρος που έπρεπε να σηκώσει ο γιός του και το έκανε πολύ καλά μέχρι το τέλος. Μου θύμησε πως οι γονείς είναι άνθρωποι που μπορεί να αγαπούν τα παιδιά τους αλλά δεν τα συμπαθούν πάντοτε. Ενώ η Κ.Μαλακατέ έχει δημιουργήσει μια πληθώρα χαρακτήρων που μπορείς εύκολα να τους σχεδιαγραφήσεις στο μυαλό σου, συμπαθητικοί ως επί το πλείστον, εκτός απο έναν χαρακτήρα: την 15χρόνη ηρωιδά που  δεν μοιάζει καθόλου με μια νεαρή έφηβη αλλά με μια 30χρόνη κοπέλα. Φυσικά μέσα στην ιστορία έρχεται αντιμέτωπη με πολλά που μπορεί να ψήσουν έναν χαρακτήρα και να τον κάνουν να σκληρύνει αλλά στην πραγματικότητα τα 15χρόνα μιλούν σα 15χρόνα, έχουν μια διπολικότητα, μια ανωριμότητα που δεν βρήκα στον χαρακτήρα της, νομίζω πως θα τον έκανε ακόμα πιο τραγικό άμα είχε κρατήσει μια κάποια παιδικότητα.

Φοβάμαι. Αυτό σκεφτόμουν όσο διάβαζα το βιβλίο, η ιστορία όσο και κατασκευασμένη και να φαίνεται σε μερικούς, δεν μοιάζει και τόσο ψεύτικη.

Η γραφή είναι πολύ καλή, πιο καλή απο ότι περίμενα, κύλησαν οι προτάσεις πολύ όμορφα και χωρίς δυσκολία. Ευτυχώς δεν είχε διάθεση να παρελαύσει όλες τις δύσκολες λέξεις που ήξερε μπροστά μας και περιορίστικε σε μερικά λεκτικά μεζεδάκια (μερικές δεν τις ήξερα και χάρηκα που τις έμαθα). Το βιβλίο το διάβασα ένα κεφάλαιο απο την αρχή και ένα απο το τέλος μέχριτην ολοκλήρωση του. Βρήκα αυτό τον τρόπο πολύ ικανοποιητικό.

Το προτέινω ανεπιφύλακτα, σε μια ελλάδα του αστυνομικού και του ρομαντικού βιβλίου αξιζεί να δώσουμε ανάσα και σε ένα πολύ ιδιαίτερο είδος λογοτεχνίας.

Θα εμφανιστεί στο spoileralert.gr

Advertisements

8 thoughts on “Review: Το σχέδιο απο την Κατερίνα Μαλακατέ.

    1. Καλημέρα! Γιατί δεν αγοράζω βιβλία από νέους συγγραφείς εαν δεν γνωρίζω την γραφή τους κτλ, τα χρήματα δεν περισσεύουν για Ρίσκο!

      Ήξερα ότι θα μου αρέσει τουλάχιστον η γραφή μιας και ξέρω πως γράφεις μέσω των κριτικών σου!

      Like

  1. Το δευτερό της είναι αν δεν κάνω λάθος! Ακούγεται δελεαστική η υπόθεση, δεν περίμενα να γράψει κάτι δυστοπικό! Εύγε στην Κατερίνα που τα προλαβαίνει όλα: και το καφέ, και τις κριτικές και τα βιβλία και τα παιδιά! 🙂

    Liked by 2 people

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s