Book Reviews

Review: Η χρονιά της πλημμύρας απο την Μαργκαρέτ Άτγουντ.

9789604538553

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η οικολογική καταστροφή και η εξαθλίωση της ανθρώπινης ύπαρξης αποτελούν πλέον γεγονός. Ο Αδάμ-Ένα, ο καλοσυνάτος ηγέτης των Κηπουρών του Θεού –μιας παραθρησκευτικής σέκτας που έχει αφιερωθεί στη συμφιλίωση της επιστήμης και της θρησκείας, καθώς και στη διατήρηση των φυτικών και ζωικών ειδών– είχε προβλέψει από καιρό μια φυσική καταστροφή, που θα άλλαζε τη μορφή της Γης. Και δυστυχώς επαληθεύεται. Μόνο δύο γυναίκες φαίνεται να έχουν επιζήσει: η Ρεν, μια νεαρή χορεύτρια που είχε βρει καταφύγιο σε στριπτιζάδικο, και η Τόμπι, μέλος της σέκτας Κηπουροί του Θεού, που έχει απομονωθεί σ’ ένα πολυτελές σπα.

Άραγε υπάρχουν άλλοι επιζήσαντες; Η κολλητή της Ρεν; Ο αγαπημένος της Τζίμι; Καθώς ο Αδάμ-Ένα και οι οπαδοί του προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σ’ ένα μεταλλαγμένο κόσμο, η Ρεν και η Τόμπι θα πρέπει να ανακαλύψουν κι αυτές νέο νόημα στη ζωή τους.

Το Η χρονιά της πλημμύρας είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας με τον τίτλο Maddaddam. Λειτουργεί σαν συμπληρωματικό του πρώτου μυθιστορήματος κατά την έννοια ότι διαδραματίζεται τις ίδιες χρονικές περιόδους και οι ήρωες του πρώτου βιβλίου (Ορυξ, Κρεικ, Χιονάνθρωπος) εμφανίζονται στην ιστορία σε δευτερεύοντα ρόλο. Δυστυχώς το πρώτο μέρος της τριλογίας το είχα διαβάσει χρόνια πριν και ανακάλυψα πιάνοντας το δεύτερο μυθιστόρημα πως δεν θυμάμαι και πολλά από την πλοκή! Η τριλογία ανήκει στο είδος της δυστοπικής λογοτεχνίας και καταπιάνεται κυρίως με την επιστήμη και τα όρια της αλλά και το περιβάλλον. Θα έλεγα πως είναι μια περιβαλλοντική δυστοπία.

Όπως είπα η ιστορία διαδραματίζεται σε δυο χρονικές περιόδους, πριν την καταστροφή της ανθρωπότητας και μετά από αυτήν. Θέτει σοβαρά ερωτήματα για την ηθική στις επιστήμες και ειδικά στην βιολογία/βιοχημεία.  Στο βιβλίο μόνο όσοι είναι επιστήμονες χαίρουν σεβασμού και προνομίων. Ένα μεγάλο κομμάτι καταπιάνεται και με τους οικολόγους, τους vegan και διαφόρους άλλους που προσπαθούν να φέρονται ειρηνικά προς τα ζώα και την γη. Συχνά τους περιγράφει σαν υπερβολικούς, παράξενους και μυστήριους αλλά πάντα καλούς. Σέβονται όλα τα πλάσματα του θεού γιατί πλέον κάνεις άλλος δεν το κάνει.

Η γραφή της Ατγουντ για όσους δεν την γνωρίζουν θα έλεγα πως είναι πολύ «ήρεμη». Είναι απλή αλλά μεταφέρει πολύ σωστά αυτά που θέλει να πει και το κάνει με μια αξιοζήλευτη λεπτότητα.

Η χρονιά της πλημμύρας δεν έχει σκοπό να σου ανακαλύψει κάτι μεγάλο στο τέλος, όλα όσα συμβαίνουν τα γνωρίζεις πάνω κάτω από το προηγούμενο βιβλίο για αυτό καταπιάνεται κυρίως με τις σχέσεις των ηρώων τους και το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσονται αυτές. Είναι μια ιστορία με πολύ χαλαρό ρυθμό που σε βοηθάει να χτίσεις το σύμπαν της ιστορίας σε συνδυασμό με το Ορυξ και Κρεικ ώστε στο τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας να είσαι βυθισμένος στον κόσμο της Ατγουντ.

Παρόλο που θεωρητικά ένα τέτοιο βιβλίο θα έπρεπε να με κάνει να βαρεθώ, για κάποιο λόγο γυρνούσα συνεχώς πίσω σε αυτό, θέλοντας μετά μανίας να μάθω τι θα γίνει μετά χωρίς όμως στο βιβλίο να υπάρχει υπόνοια αγωνίας.

Όσοι αγαπούν την δυστοπική λογοτεχνία πρέπει να το διαβάσουν, έχει πλάσει ένα πολύ ωραίο κόσμο η Ατγούντ. Πιστεύω πως είναι μια εξαιρετική συγγραφέας που γράφει καθαρά και καλογραμμένα μυθιστορήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις τοποθετημένες συχνά σε δύσκολες καταστάσεις. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Advertisements

4 thoughts on “Review: Η χρονιά της πλημμύρας απο την Μαργκαρέτ Άτγουντ.

    1. Άντε κάντο! Να μου πεις την άποψή σου! Το επόμενο που θέλω να διαβάσω απο αυτήν είναι “ο τυφλός δολοφόνος”, το έχεις διαβασει;

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s