Book Reviews

Review: Η Κλέφτρα Κίσσα από την Μάργκαρετ Άτγουντ.

32313142_622169324783415_281748209645125632_n (1)

Η Ζένια είναι η προσωποποίηση της καθαρής, αχαλίνωτης κακίας. Επιδιώκει τον όλεθρο, την καμένη γη. Όλοι έχουν συναντήσει κάποια γυναίκα σαν τη Ζένια – όμορφη, έξυπνη και άπληστη, άλλοτε ύπουλη, άλλοτε ευάλωτη, ανασφαλή και ανελέητη, θυελλώδες επίκεντρο του ίδιου του ατέρμονα θρύλου της. 

Η Ροζ, η Τσάρις και η Τόνι ήταν όλες φίλες της Ζένια στη δεκαετία του ’60. Όλες τους κάποτε υπέφεραν εξαιτίας της· απέσπασε τη συμπόνια τους, πρόδωσε την εμπιστοσύνη τους και άρπαξε τους άντρες τους, εκμεταλλευόμενη και τις δικές τους αδυναμίες, αφού, όπως λέει η Τόνι, “άνθρωποι σαν τη Ζένια δεν διασχίζουν ποτέ το κατώφλι σου αν δεν τους προσκαλέσεις”. Και τώρα η Ζένια είναι νεκρή κι αυτές οι τρεις γυναίκες έχουν παρακολουθήσει -με μεγάλη ανακούφιση- την κηδεία της. Αλλά ξαφνικά είναι και πάλι ζωντανή, και μπαίνει στο εστιατόριο όπου οι τρεις φίλες απολαμβάνουν το γεύμα τους. Γυρίζει και πάλι στην πιάτσα, αλλά θα πιάσουν ξανά τα κόλπα της; 

 

Ένα ακόμα βιβλίο καταχωνιασμένο στην βιβλιοθήκη μου που περίμενε για πολλά χρόνια την σειρά του. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ πείθομαι πως για κάθε βιβλίο υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για να μπει στην ζωή σου. Την «Κλέφτρα Κίσσα» την διάβασα από την αρχή ως το τέλος με την ίδια όρεξη – αν και την άφησα για λίγο και την έπιασα πάλι όταν ένιωσα πάλι έτοιμη για αυτήν – και πριν ακόμα ολοκληρώσω την ανάγνωση του μυθιστορήματος την αγάπησα.

Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο κεφάλαιο δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω, δεν είχα διαβάσει κριτικές  ούτε  ήξερα κάποιον που να είχε διαβάσει το βιβλίο  αυτό όμως δεν φάνηκε να με σταματάει από το να γυρίζω τις σελίδες την μια μετά την άλλη αγνοώντας για το τι με περιμένι. Με μαγνήτιζαν οι φωνές των τριών ηρωίδων (της Ροζ, Τσαρις και Τόνι), με ιντρίγκαραν οι λεπτομέρειες της προσωπικής τους ζωής αλλά και οι σκέψεις τους. Αλλά αυτό που πραγματικά με κέρδισε είναι η επιλογή της Ατγουντ να γράψει ένα μυθιστόρημα προσωποκεντρικό και όχι βασισμένο στην πλοκή και το σασπένς. Η κύρια ιστορία είναι το ξεδίπλωμα της ζωής των ηρώων σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους και την επιρροή που είχε σε αυτές η Ζένια, η αντί-ηρωίδα μας.

Η Ατγουντ επέλεξε να δημιουργήσει τρεις ηρωίδες τις οποίες η φεμινιστική «επανάσταση» τις άγγιξε μονάχα επιφανειακά  και που κατά την διάρκεια της ιστορίας με έκαναν πολλές φορές να θέλω να τις ταρακουνήσω για να ξεκολλήσουν από την λούπα στην οποία ζούσαν. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν τις βρήκα ενδιαφέρουσες και συμπαθητικές. Του εναντίων βρήκα πως ήταν σχεδιασμένες με τρυφερότητα και καλοσύνη, η συγγραφέας ήθελε να μας προσφέρει τρείς ευαίσθητες γυναίκες που έχουν υποφέρει αρκετά και που η συμπεριφορά τους ήταν επηρεασμένη από τις προσωπικές τους εμπειρίες από παιδικά τους χρόνια.

Όσο και να αγάπησα το μυθιστόρημα δεν είμαι τυφλή ως προς τις αδυναμίες του. Θεώρησα πως η Ζένια ήταν αρκετά μονοδιάστατη και μερικές φορές οι ηρωίδες εθελοτυφλούσαν σε εκνευριστικό βαθμό.  Επίσης το τέλος δεν με ικανοποίησε τόσο όσο θα ήθελα, νομίζω πως ήταν ένας καθαρός επίλογος απλά θα το ήθελα πιο… σκοτεινό.

Σκληρό, καθαρή λογοτεχνία και γραμμένο με μαεστρία η «Κλέφτρα Κίσσα» είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία της συγγραφέως και σίγουρα θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν να διαβάζουν πιο εσωτερικά βιβλία, δηλαδή μυθιστορήματα με κεντρικό θέμα τους ανθρώπους και την προσωπική τους φωνή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s