Book Reviews

Review: Η εποχή των Κερασιών από τον Νικολά Μπαρρό.

kerasia

Ψάχνοντας κάτι ανάλαφρο να διαβάσω έπεσα επάνω στο μυθιστόρημα του Nicolas Barreau «Η εποχή των Κερασιών» το οποίο διαδραματίζεται στο Παρίσι και ανήκει στην αισθηματική λογοτεχνία. Αν και η αλήθεια είναι πως απέχει πολύ από το κλασσικό ρομαντικό βιβλίο ως προς τα κιλά «μελιού» που τρέχουν από τις σελίδες του, παραμένει ένα ρομαντικό μυθιστόρημα. Στην συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμουν ήθελα κάτι το απλό και ανάλαφρο για να χαλαρώσω δίπλα από τον ανεμιστήρα μου.

Από ήρωες έχουμε δυο που μας εξιστορούν την ιστορία από την δική τους οπτική γωνία. Ο γυναικείος χαρακτήρας ονομάζεται Ορελί, είναι ιδιοκτήτρια ενός ρεστοράν (που δυστυχώς δεν το πολύ είδαμε στο βιβλίο) και βιώνει μια έντονα θλιμμένη περίοδο στην ζωή της. Ένα βράδυ που δεν νιώθει καθόλου καλά καταλήγει σε ένα βιβλιοπωλείο όπου βρίσκει ένα μυθιστόρημα το οποίο από ότι φαίνεται έχει εκείνη σαν κεντρική ηρωίδα. Θεωρώντας πως το βιβλίο της έσωσε την ζωή παθαίνει εμμονή με το να επικοινωνήσει με τον συγγραφέα για αυτό έρχεται σε επαφή με τον εκδότη του, τον δεύτερο μας ήρωα Αντρέ.Ο Αντρέ γοητευμένος από την νεαρή Ορελί θα κάνει ότι μπορεί για να την κερδίσει και κάπου εκεί ξεκινάει και η ιστορία μας.

Όσο αφορά την πλοκή του βιβλίου την βρήκα πολύ προβλέψιμη χωρίς έντονες συναισθηματικές εντάσεις, εκπλήξεις και αποκαλύψεις. Οι ήρωες είναι όχι ακριβώς μονοδιάστατοι αλλά μερικές φορές μπαίνουν στο καλούπι των ρομαντικών βιβλίων. Κάτι άλλο που με ενόχλησε είναι πως οι πράξεις του αντρικού χαρακτήρα μερικοί θα τις χαρακτήριζαν ρομαντικές αλλά εγώ αν ήμουν στην θέση της Ορελί θα αισθανόμουν περίεργα.

Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ και το βάζω στα συν του μυθιστορήματος είναι οι περιγραφές του Παρισιού, των φαγητών και τον ρεστοράν τους. Θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο έντονη η παρουσία της πόλης στο βιβλίο αλλά ακόμα και έτσι την απόλαυσα δεόντως.

Αν ήταν ταινία θα έβγαινε το καλοκαιράκι για θερινό σινεμά και θα ήταν ιδανική για πρώτο ραντεβού ή για μια παρέα ρομαντικών φιλενάδων. Ήταν ότι έπρεπε για χαλαρή ανάγνωση όπου δεν θες να ζαλίσεις το κεφάλι σου αλλά δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Ήταν μια ΟΚ ιστορία, προβλέψιμη και ότι ζητάει κανείς όταν πιάνει ένα ρομαντικό μυθιστόρημα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s