Book Reviews

Review: Η καλοσύνη των ξένων απο τον Πέτρο Τατσόπουλο.

0010536_195

Είτε νόμιμη είτε παράνομη, κάθε υιοθεσία εμπεριέχει τους δικούς της κινδύνους. Δεν ξέρεις πού θα σταθεί η μπίλια. Ποιος θα βγει τελικά κερδισμένος. Αν η ρουλέτα δεν ήταν εξαρχής πειραγμένη. Σε ένα παιχνίδι με ρευστούς κανόνες, όπου όλα τα χτυπήματα επιτρέπονται, δεν μπορείς παρά να ευχηθείς να μην σου συμβεί το χειρότερο. Να αφεθείς στις αγαθές προθέσεις των αγνώστων. Στην καλοσύνη των ξένων. Ο Πέτρος Τατσόπουλος αφηγείται την ιστορία της υιοθεσίας που γνωρίζει καλύτερα. Τη δική του υιοθεσία. Μια υπόθεση ξεκαρδιστική όσο και συγκινητική, αν και συνήθως για τους λάθος λόγους. Καθαρόαιμες κωμικές σκηνές εκτρέπονται αναπάντεχα προς μια δραματική κατεύθυνση, ενώ συμβάντα που προορίζονται να αγγίξουν τις πιο ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη γαργαλούν απροσδόκητα τις πατούσες του. Όπως και στο Λούκι Λουκ, οι ράγες και το τρένο προχωρούν ταυτόχρονα. Κανένας δε γνωρίζει τον προορισμό.

   Το βιβλίο αυτό το είχα στην κατοχή μου πάνω από ένα εξάμηνο πριν το πιάσω στα χέρια μου. Δεν το αποτολμούσα γιατί δεν πίστευα ότι είχε κάτι να μου προσφέρει, ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα μου αρέσει. Έκανα λάθος, στο δεύτερο κομμάτι, το βιβλίο μου άρεσε αρκετά αλλά σίγουρα δεν έμεινε μαζί μου η ιστορία.

Τον συγγραφέα δεν τον γνώριζα πριν ασχοληθεί με την πολιτική και αρχίσει τις διάφορες περίεργες δηλώσεις. Για αυτό όταν έμαθα πως έχει γράψει μπόλικα βιβλία ήθελα να αγοράσω κάποιο, έπεσα επάνω στην αυτοβιογραφία του, θεώρησα πως ήταν ένα καλό starting point και το αγόρασα.  Αν και δεν θα την έλεγα μια ολοκληρωμένη βιογραφία, ο Πέτρος Τατσόπουλος αφιερώνει τα ¾ του βιβλίου στο κύριο θέμα του που είναι η υιοθεσία του και το υπόλοιπο ¼ είναι κάποιες σκόρπιες πληροφορίες για την προσωπική αλλά και την επαγγελματική του ζωή.

Η γραφή του Τατσόπουλου μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι οικεία, αρκετά εύκολη μικρές εκρήξεις λυρισμού και το χαρακτηριστικό που μου άρεσε πάνω από όλα : άμεση. Νομίζεις πως βγήκες για κρασί και μεζέ με έναν φίλο που έχεις καιρό να τον δεις και σου μιλάει για την ζωή του, εντελώς άνετος και με ένα ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπο του.

Δεν ξέρω πως να μιλήσω για τον ίδιο τον συγγραφέα· κατά πόσο μπορώ και είναι πρέπον να κρίνω τον χαρακτήρα που δείχνει στο βιβλίο. Όχι γιατί ντρέπομαι ή κωλύομαι αλλά γιατί δεν μπορώ να ξέρω πόσα είναι αληθινά και πόσα είναι η περσόνα που εκείνος έχει σχεδιάσει για τον ίδιον. Δεν νομίζω πως αν τον γνώριζα από κοντά θα τον συμπαθούσα.

Ο Τατσόπουλος έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, που για να είμαι ειλικρινής προσπαθεί να χαλιναγωγήσει· συχνά ανεπιτυχώς, γνωρίζει το πόσο ταλαντούχος είναι  και δεν περιμένει εμένα ή κανέναν να του το πει. Είναι επίσης και κακομαθημένος, όπως λέει ο ίδιος, και συχνά βάζει τις ανάγκες του πρώτες. Παρόλα αυτά το θέμα της υιοθεσίας το πιάνει πολύ όμορφα και με έναν κάπως απρόσωπο τρόπο. Δεν κατηγορεί κανέναν, ούτε επιρρίπτει ευθύνες αλλά ίσως έτσι δεν μπήκε πότε στο θέμα μέχρι τα μπούνια και εγώ δεν κατάφερα να δεθώ συναισθηματικά με εκείνον ή την όλη κατάσταση του.

Από όλη την εμπειρία μου βγήκα με την επιθυμία να αγοράσω ένα ακόμα δικό του βιβλίο για να έχω σφαιρική άποψη. Δεν ξέρω εάν θα το πρότεινα, δεν θα είναι κατάλληλο για να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας διότι το βρήκα βαρετό, παρόλο που μου άρεσε. Προχωρήστε με σύνεση.

306 σελ. |ISBN 978-960-501-077-5 | Τιμή € 9,90

Θα εμφανιστεί και στο spoileralert.gr

Advertisements

2 thoughts on “Review: Η καλοσύνη των ξένων απο τον Πέτρο Τατσόπουλο.

  1. Πάνε πάρα μα πάρα πολλά χρόνια που το έχω διαβάσει με αποτέλεσμα να θυμάται μόνο θραύσματα το εύθραυστο μυαλό μου. Εν τούτοις θυμάμαι πολύ καλά πως με κράτησε πολύ το κομμάτι της υιοθεσίας αλλά όταν άρχισε να μιλάει για τα φοιτητικά του χρόνια και πως οι γκόμενες έπεφταν σαν το χαλάζι και πως το έπαιζε “μικρόν και απροστάτευτον” για να ξυπνάει το μητρικό ένστικτο των γυναικών προς ιδίον όφελος, εντάξει… ας συμμαζευτεί λίγο ο τύπος…

    Liked by 2 people

    1. Δεν είπε κάτι που δεν ισχύει όμως. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όλοι μας έχουμε φερθεί μια ή δύο φορές με άσχημο τρόπο. Το ότι παραδέχεται και μιλάει ανοιχτά για αυτό δεν με ενόχλησε καθόλου.

      *fangirling* Γεια σου σκορδοφιδο!

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s